Περιμένοντας Το Σκοτάδι

Έρχεται πάντα και πια δεν το φοβάμαι,
μάλλον το αγαπώ.
Του προσφέρω το πιο γλυκό νέκταρ της ψυχής μου.
αυτό μου βάζει ν΄ακούω τις μικρές ανώδυνες κραυγές σου.
Τοτε εγώ κλαίω και αυτό πίνει.

Το σκοτάδι θέλει τα μάτια μου να είναι συνέχεια ανοιχτά
και μου δίνει παιχνίδια για να παίζει το μυαλό μου.
Όταν τα μάτια κουράζονται και κλείνουν,
στέλνει στα όνειρα μου εσένα,
και εκεί σ΄αγκαλιάζω όπως παλιά,
μέχρι να φύγεις μαζί του,
το ξημέρωμα.


Το σκοτάδι πριν χαθεί,
με ρωτάει αν σε ξέχασα.
Υστερα γελάει παγωμένα.
Ξέρει,
πως πια δεν υπάρχει,
ήλιος, να με φωτίσει,
θάλασσα, να με πλύνει,
οξύ, να παραμορφώσω τη θύμιση σου.



ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

έπαιξα πιάνο και παραμίλησα