Μπαλάντα

Η στιγμή που γεννήθηκε, μα να ζήσει φοβήθηκε.
το μαχαίρι που έσπασε και με αίμα δε μέθυσε.
Η χαμένη γαλήνη μου, το πιο μαύρο παιχνίδι μου,
ο χαμός στο κεφάλι μου, η πολύχρωμη ζάλη μου.
Η σιωπή που μου μίλησε, ο θυμός που με φίλισε,
το μετάξι που σάπισε, το ταξίδι σου άρχισε.

Δύο μάτια κοιτάχτηκαν, μες στο χρώμα τους χάθηκαν,
το άρωμα που εξατμίστηκε και απ΄την μνήμη μου κρύφτηκε.
Και όλο αποχαιρετιόμαστε, το κενό μοιραζόμαστε,
με τους ίσκιους μας μοιάζουμε και τη νύχτα τρομάζουμε.
Το μπουκάλι στα πόδια μου, τα αδιάφορα λόγια μου,
η μπαλάντα που αγρίεψε και το τέλος της γύρεψε.



ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Κλασσική κιθάρα και φωνή