Ζάλη

Γιατί τα μάτια σου ποτέ δεν θες να δεις,
γιατί μιλάς σε μαύρα αστέρια,
γιατί ο κόσμος είναι τόσο θλιβερός,
γιατί όλοι έχουν άδεια χέρια.

Γιατί φοβάσαι πως πια δεν ξέρεις ν΄αγαπάς,
γιατί νομίζεις πως πλέον έχεις δύσει
και η ψυχή σου μία λευκή κόλλα χαρτί
μια ζωγραφιά που έχει σβήσει.

Είναι η ζάλη που σε χαιδεύει,
Σου μαλακώνει την καρδιά.
Είναι η ζάλη που σε μπερδεύει
α σου κρατάει συντροφιά.


Κλαις στο σκοτάδι και περιμένεις,
εδώ και χρόνια έναν ύπνο
που δεν πρόκειται να΄ρθει,
με το μυαλό σου να΄ναι χαμένο
πέρα σε χώρες μακρινές
που καν δεν ήθελε να δει.

Και αναρωτιέσαι
πως έχεις φτάσει ως εδώ
και δεν θυμάσαι αν έχεις φταίξει,
κι΄όλο γυρίζεις στον πιο παλιό σου εαυτό,
σε μια ταινία που΄χεις παίξει.

Είναι η ζάλη που σε χαιδεύει
μα σε σκοτώνει στα κρυφά.
Είναι η ζάλη που σε διαλύει
κι΄όλο σου κλέβει την χαρά.



ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

2 φωνές
κλασσική κιθάρα

ηλεκτρική κιθάρα στο φινάλλε
έπιαξε ο Οδυσσέας.