Η κουβέρτα

Έχω μια κουβέρτα πράσινη απ’τη μία κίτρινη απ΄την άλλη,
κάποιες νύχτες τυλίγομαι μέσα της,μα δε μου φτάνει.
Τότε βάζω το κεφάλι μου από κάτω και της λέω
πως μια απ΄αυτές τις μέρες θα την κάψω.

¨Έχω μια κουβέρτα σκληρή,παλιά, σκισμένη παντου,
παλέυει να μείνει πάνω μου,μου ιδρώνει το νου.
Την πετάω απ΄τον γκρεμό και της λέω
πως μια απ’άυτές τις μέρες θα την κάψω.

¨Έχω μια κουβέρτα πράσινη απ’τη μία κίτρινη απ΄την άλλη,
εγώ την λέω πράσινη ,ετσι μου μοιάζει.
¨Ομως κάποιες μέρες της άνοιξης, μ’αγκαλιάζει τόσο γλυκά,
ενώνεται με το σώμα μου,αναπνέει στα σκοτεινά
και μου λέει πως πια δεν φοβάται,
γιατί ξέρει,αν την κάψω,θα καώ.




ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ


φωνή
πλήκτρα
ακουστική κιθάρα
ηλεκτρικό κοντραμπάσο

Αυτό το τραγούδι κ αυτή η κουβέρτα
είναι από τα αγαπημένα μου. Κρύβομαι ακόμα
μέσα και στα δύο. Την ιδέα μου την έδωσε,
ένα απο τα αγαπημένα μου τραγούδια.
Το ‘’αιμάτινες σκιές από απόσταση’’ της
αγαπημένης Λένας Πλάτωνος. Δεν ξέρω πόσες
φορές τρύπωνε στο μυαλό μου καθώς περπατούσα.